Spor Yazarı, Eski Futbolcu
Trabzon doğumlu. 14 yaşında Galatasaray altyapısına girdi, 19'unda diz sakatlığı nedeniyle bıraktı. Bu acıyı yazmaya döktü. Üç çocuk babası. Pazar sabahları yazıyı bitirince oğluyla maça gidiyor.
Bir kadının hayatı, o hastane odasından kucağında bir bilinmezle çıktığı an ikiye bölünür: Öncesi ve sonrası; ama asıl savaş, eve girip kapıyı kapattığında başlar. Dışarıda dünya tüm hızıyla dönmeye devam ederken, o dört duvar arasında zamanın nasıl büküldüğünü, saniyelerin nasıl asırlara dönüştüğünü sadece yaşayan bilir. Uykusuzluktan sızlayan gözler, her ağlamada yerinden fırlayan bir kalp ve 'acaba her şeye yetebiliyor muyum?' sorus
Marmara’nın hırçın bir lodosla kabardığı her sabah, aslında tabiatın bize “dur” dediği o nadir ve sarsıcı anlardan biridir. Modern dünyanın o bitmek bilmeyen acelesi, devasa çarkları ve “ne olursa olsun yetişmeliyim” diyen hırsı, denizin o köpüklü öfkesine çarptığında camdan bir kule gibi tuzla buz olur.
Dünya haritasında iğne ucu kadar yer kaplayan bir köyün, devasa metropollerin gururunu yerle bir edeceğini kim tahmin edebilirdi?
Asfalta dökülen kanın rengi her zaman aynıdır ama gidenin bıraktığı boşluğun şekli her seferinde değişir.
Haritayı masaya serdiklerinde parmakları artık Antalya Körfezi’nde değil, Aden Körfezi’nde geziniyor. Bir zamanlar televizyon ekranlarında 'Mavi Vatan' haritaları önünde kılıç kuşananların, bugün Somali açıklarında petrol arama sevdasını anlatırken yüzlerindeki o tuhaf tebessümü görüyor musunuz? Akdeniz’in hırçın sularında hak arama mücadelesi veren o devasa sismik araştırma gemilerimiz, ne ara sessizce limanlara çekildi de rotayı Afrika’nın boynuzuna kırdı?
Cebimizdeki son kaleyi de zapt ettiler; artık o telefonun ucundaki 'gönder' tuşu, bir celladın ipi kadar tehlikeli. Eskiden parayı elden ele verirken göz göze gelirdik, şimdi bir IBAN numarasıyla ruhumuzu devlete teslim ediyoruz.
Gökyüzü bugün, yenilmiş bir boksörün gözaltı morluklarını andıran o tekinsiz, kirli mor renge büründü. Meteoroloji Genel Müdürlüğü’nün sekiz il için yayınladığı o 'sarı kod' uyarısı, sadece haritadaki şehirleri değil, hepimizin içindeki o bitmek bilmeyen teyakkuz halini de boyadı. Sarı, aslında kararsızlığın ve eşikte beklemenin rengidir; ne kırmızının o net 'dur' ihtarıdır, ne de yeşilin ferahlatıcı geçit hakkı. Bir fırtınanın kapıda olduğunu bilip, içeri ne zaman dalacağından emin olamama halidir bu.