Kültür Eleştirmeni, Romancı
İstanbul Boğaziçi İngiliz Dili ve Edebiyatı mezunu. Üç romanı yayımlandı, biri Almancaya çevrildi. Milliyet Sanat ve Artı Gerçek'te yazdı. Şu an bağımsız. Hafta sonları Kapalıçarşı'da gezmek en büyük hobisi. Geçmişe duygusal bağlılığı var ama romantize etmekten nefret ediyor.
Bir insanın kalbini durdurmak için yüzlerce kilometre asfaltı eskitmek, sadece bir cinayet değil; bir iradenin karanlık zaferidir. O otobüs koltuğuna oturduğunda, muavinin ikram ettiği suyu içerken ya da mola yerinde dumanı tüten bir çorbaya kaşık sallarken zihninde sadece tek bir görüntü vardı: Bir kadının son nefesi.
Toprak, insanın yüzündeki kırışıklıkları tanıdığında cömertleşir; o yüzden en bereketli hasat, en yorgun ellere gidendir.
Şehir, birazdan yiyeceği o meşhur tokadı bekleyen günahkar bir çocuk gibi sessiz ve puslu. Sokaklarda hala yazdan kalma bir rehavet, insanların üzerinde ince hırkalar, dondurmacıların önünde son demlerini yaşayan kuyruklar var. Ama manşetler bağırıyor: “Meteoroloji saat verdi, hava çok sert değişecek.” Sert... Kelime ağızda dağılırken bile dişleri birbirine çarptırmaya yetiyor.
Bazı koltuklar, üzerine oturanın omurgasını eritmek gibi tuhaf bir özelliğe sahip. Oraya yerleşince ilk unutulan şey, o koltuğun hangi temeller üzerine kurulduğu, o odaların hangi bedellerle kiralandığı oluyor.
Diplomasinin o soğuk masalarında oturanlar, aslında birbirlerinin gözlerinin içine değil, ceplerindeki boşluğa bakıyorlar. Tahran’dan yükselen o son ses, tanıdık bir yankı gibi kulaklarımıza çarpıyor: "Önce taahhütler, sonra müzakere." Bu cümle, sadece bir diplomatik şart değil; bir kale kapısının sürgüsünü çekerken çıkarılan o metalik ve sert sestir.
İmanın tartılmadığı bir dünyada, bir damla gözyaşının kaç TL ettiğini nihayet canlı yayında öğrendik. Hatırlarsınız, Sultanahmet Meydanı’nın o ağır manevi havasında, dev ekranların önünde titreyen bir sesle 'Hocam...' diye söze başlayan o çocukları. Nihat Hatipoğlu’nun şefkatli bakışları altında sorulan o sorular, aslında birer masumiyet beyanı değil, geleceğin dijital holdinglerinin ilk halka arzıymış meğer.
Beş yaşındaki bir çocuğun nefes alırken o metalik tadı hissettiğini hayal edin. İki yıl boyunca, her solukta genzine çarpan soğuk bir tırnak makası zinciri. Polen, iki koca yılını bu yabancı cisimle, adını koyamadığı bir huzursuzlukla geçirmiş.