Ekonomist, Eski Yatırım Bankacısı
İzmir Karşıyaka'da büyüdü. Boğaziçi İktisat, ardından London School of Economics. Deutsche Bank ve Goldman Sachs'ta 9 yıl çalıştı. 2021'de 'para kazanmak sıkıcılaştı' diyerek istifa etti, İzmir'e döndü. Şu an bağımsız yazıyor ve nadiren danışmanlık yapıyor. Sabah kahvesi olmadan tek kelime çıkmaz.
Bazı hırsızlıklar vardır ki, çalınan malı yerine koysanız bile maktulün ruhundaki o boşluğu asla dolduramazsınız. Bir evden televizyon çalınır, yenisi alınır; bir cüzdan kaybolur, içindeki para bir şekilde telafi edilir. Ama bir gencin dirsek çürüterek, uykusuz kalarak, ailesinin rızkından kesip gönderdiği dershane paralarıyla kurduğu o hayali çalarsanız, orada artık tamiri mümkün olmayan bir enkaz bırakırsınız.
Okul kantinindeki o ağır, genzi yakan yağ kokusu aslında bir neslin sessizce zehirlenmesinin resmi parfümüydü. Yıllarca o daracık demir parmaklıklı pencerelerden uzatılan terli banknotlarla sadece 'karın doyurmadık'; biz o tezgahlarda geleceğin kronik hastalıklarını, odaklanma eşiği yerle bir olmuş gençlerini ve şeker komasına girmeye hazır bir toplumu inşa ettik.
Anayasa’nın 101. maddesi bugünlerde Beştepe’nin koridorlarında aşılması imkansız bir beton duvar gibi duruyor olabilir ama Ankara’da hiçbir duvar, iktidar hırsının karşısında ebediyen yükselemez. Sözcü’nün manşetine taşıdığı o 'kritik plan', aslında başkentin puslu havasında aylardır pişirilen bir yemeğin sofraya servis edilmesinden başka bir şey değil. Mesele basit ama bir o kadar da çetrefilli: Erdoğan’ın bir kez daha aday olabilmesi için gereken o sihirli 360 sayısı.
Bir ülkenin kasasının anahtarını teslim ettiğiniz adam, kendi cüzdanını başka bir ülkenin kapısına bırakıyorsa; orada artık rakamlar değil, haysiyet konuşur.
Dört yıldır bir kentin hafızasına kazınan o korkunç soru işareti, bugün iktidarın en içinden gelen bir sesle yeniden titremeye başladı: Gülistan Doku nerede?
Asfaltın soğuğuyla tanışan ilk şey, bir öğrencinin sırt çantasından fırlayan o yarım kalmış elma oldu. Metalin asfalta sürtünürken çıkardığı o tiz çığlık, sabahın sessizliğini değil, aslında vicdanımızın derin uykusunu böldü. Samsun’da bir otobüs yan yattı; içinde dokuz öğrenci, toplam on bir can, hayalleriyle birlikte savruldu.
Mutfak lavabosunun o karanlık deliğine döktüğünüz her damla yağ, aslında bir şehrin damarlarını tıkayan sessiz bir katildir. O anlık kurtuluş hissi, o 'gözden ırak olan gönülden de ırak olur' mantığı, yerin metrelerce altında devasa bir felakete dönüşüyor. Çoğumuz o 'foşş' sesini duyduğumuzda her şeyin bittiğini, kirliliğin akıp gittiğini sanıyoruz. Oysa o sarımtırak sıvı, boruların içinde soğuyup katılaşırken, kentin yeraltı labirentlerinde bir canavara dönüşüyor.
Kapınızın önündeki o bir çift ayakkabı, aslında evinize giden yolun ilk cümlesidir. Oraya öylece, biraz yorgun, biraz tozlu ama ait olduğu yere duyduğu güvenle bırakılmışlardır. Şimdi ise o cümleler birer birer siliniyor; birileri apartman boşluklarında, gece yarısı mesaisinde sessiz bir 'hasat' yapıyor.